پنجره ها را باز کنید

می خواهم بوی بهار را حس کنم

نه بوی بهار نمی آید

مرا با بوی بارانی قدیمی گول نزنید

من بوی بهار را می دانم

من بوی بهار را که هم رنگ روح و خاطره هایم است می شناسم

زندگی مرگ من مال من است

متعلق به من است

پس وقتش آمده

راحتی مال من است 

راحتي من در مرگ من است

دستور مرا اجرا كن چون آن غم ديرين آمدست

اين كه شاخه ي درخت مي خندد

تا هزاران بار گريه ي بي ميل ابري بيند

دروغ است زيرا هرچه درخت گريه كند

ابر بيشتر بارد

شايد اين آتش غم هاي درخت را بكشد

ديدگانم اشك مي سازد

گونه هايم راهش را

اشك تو باعث اشك

بوسه اتمامش را

تا نهايت عاشق

تا نهايت دوستي

تا تو راهم دور است

تا تو راهم نزديك

باعث دل تويي

باعث عشق تويي

باعث زندگيم

باعث غم تويي

چه احساسی است

هوای خوابت را کسی با گفتن دوستت دارم از تو بدزدد

تو را هنگام خواب تا رؤياي بي خوابي كشاند

تو را تا لحظه ي بيداري مطلق ببويد

چه احساس مي كني هنگام رفتن به سراي عشق

يك نفر با محبت بگويد خواب تو وابسته به سخن هاي من است

عشق چيست ؟ معشوق كيست؟ عاشق كيست ؟چه در دل دارد؟

آري اين احساس را درك كردم

كه حتي در رؤيا در رؤيا و در رؤيا احساس عشق را دوست دارم

ریشه های بهشتی دل من از زمین ترک خورده ی قلب بیرون است

دیوانگی در کمین ساده گی من

غبار تنهایی هم آغوش روح

مرا تا سرزمین بی روح می کشد

دل چیست

آیا معنا کرده ای

که این ظریف شکننده برای چه تو را می کشاند

برای چه تو را عاشق می کند

 برای چه تو را ناامید وسرانجام  می میراند؟

من راه دیگرم آغاز می شوم

حس عجیبی دارم

حس اولین قطره باران که به روح آدمی پیوند می خورد

و آخرین حسی که دنیا در آخرین لحظه هایش به آهی دردناک می سپارد

حس من آشکار شدن نمی خواهد

حس من عشق نمی خواهد

حس من شعری از جنون آهنگین دلهای پر از درد طلب می کند

این حس چیست که مرا می خواهد

این حس چیست که جان من طلب کرده و در انتظار پاسخ است

آیا پاسخ من مرگ است یا نفرت

چرا اين سؤال باز هم تكرار شد كه من كيستم چه در درون دارم

گاهي ساكت گاهي خشمگين گاهي در خيال انتقام

خود را در سكوتي شلوغ جاي مي گذارم

چرا اين سؤال تكرار شد كه من از چه رنج مي برم

از چه من غم مي برم

از چه خود را قصد مرگ زني بي شرم به خطر مي اندازم

اين گونه مرا نگاه نكنيد

مرا شرمسار خود نكنيد

مرا بي عاطفه نكنيد

اگر  خشم به من راه يابد

طعم تلخ مرگ در كام همه شيرين مي شود

چرا اين سؤال باز تكرار مي شود كه من چرا متن عشق يك انسان را پاره كردم

اينك جواب آخرين سؤال شما

او عشق ندارد عشق او يا هوس است يا پول

كه خود را در پي پدر افكنده چون مار بي سر كه خود را بي خطر جلوه دهد

آري اگر دست من به او رسد همه را راحت خواهم كرد

خودت را نگاه كن

بي صدا صدا كن

لحظه اي آرام بگير

لحظه اي گريه كن

ديوار را سيلي بزن

خودت را خالي كن

در خلوتي پرز از ادعا

ادعاي بي ادعا بودن كن

شايد ساكت شود روح درونت

شايد بتواند حس كند

خود را ببويد

دل از پاكي پنجره كندد

لب راز گوي خود را ببندد ببوسد

سكوت را در آماج نيرنگ نگاهت بشكن

غرور جواني را كه در دل داري مانند بلوري بشكن

و غروري از جنس نشكن به جاي آن بگذار

كه نشكند اين غرور پر غرور هرچند كه همه بگويند بشكن

اين را كه گفتم براي رهايي بود

رها بودن را بدون عشق بشكن